Wstrząsająca diagnoza zawisła nad Sacramento Kings: czy serce ich ofensywy, Domantas Sabonis, ma już za sobą ostatni występ w barwach tej organizacji? Biorąc pod uwagę katastrofalny bilans i niedawny uraz gwiazdy, autor niniejszej opinii sugeruje, że rewolucja w stolicy Kalifornii jest nieunikniona, a jej katalizatorem może być właśnie wymiana litewskiego centra. Czy Kings zdołają powstrzymać spiralę upadku, czy też czeka ich bolesny reset?
Dlaczego era Sabonisa w Sacramento dobiega końca?
Sytuacja Sacramento Kings jest alarmująca. Bilans 5-13 plasuje ich tuż nad dnem Konferencji Zachodniej, ustępując jedynie fatalnie radzącym sobie New Orleans Pelicans. Nawet jeśli kibice próbowali zbywać początkowe trudności jako efekt trudnego terminarza, lanie 41 punktami od Memphis Grizzlies brutalnie obnażyło słabości drużyny. Owszem, udało się przerwać serię ośmiu porażek i wygrać z Denver Nuggets, a następnie z Minnesota Timberwolves, ale te pojedyncze zwycięstwa to raczej promyki w gęstej mgle niż dowód na fundamentalną poprawę.
Domantas Sabonis, który w swoich pierwszych dwóch sezonach w Kings był uosobieniem ligowej czołówki – wybierany do All-Star i plasujący się w czołówce głosowań na MVP – nie jest w stanie sam powstrzymać fali. Owszem, litewski center, będąc zdrowym, to zawodnik o niezaprzeczalnie potężnych walorach. Jednak kontuzja, której niedawno doznał, może okazać się gwoździem do trumny tej konfiguracji składu. Autor tekstu spekuluje, że zanim Sabonis wróci do pełnej sprawności, zarząd Kings może świadomie zdecydować się na „przecięcie pępowiny” i rozpoczęcie kolejnego etapu przebudowy.
Indywidualna potęga kontra strukturalny sufit
Od momentu, gdy Sabonis trafił do Sacramento, dostarczał dokładnie to, czego od niego oczekiwano. Jest niezawodnym punktem zaczepienia w grze tyłem do kosza i półdystansie, wnosi elitarny wskaźnik zbiórek i funkcjonuje jako mózg ofensywy, wykonując niespotykaną dla wysokiego gracza liczbę zagrań typu dribble handoff. W poprzednim sezonie jego statystyki – 19,4 punktu, 13,6 zbiórki i 8,2 asysty – były obrazem jednej z najbardziej wydajnych kampanii centrów w erze nowoczesnej koszykówki.
Ciężko go krytykować za jego wkład; Sabonis jest tytanem pracy, który rzadko opuszczał parkiet i przyjmował na siebie masę fizycznego obciążenia. Gdyby istniała możliwość „sklonowania” jego produktywności i umieszczenia jej w składzie gotowym do walki o mistrzostwo, Kings by to zrobili. On nie jest problemem. Problem leży w fundamentach.
Niestety, ofensywna machina, która opierała się na niespodziewanym tempie, ruchu bez piłki i historycznie wysokim współczynniku efektywności, została skserowana przez rywali. Przeciwnicy dostosowali się, gra Kings zwolniła, a koszykarze zyskali czas na opracowanie schematów przeciwko atakowi. W międzyczasie stracili De’Aarona Foxa, a jego zastępcy nie dorównali mu poziomem. W tym procesie – budowania wokół centralnie umieszczonego centra, który nie rozciąga gry na zewnątrz – uwypukliły się granice, jakie narzuca Sabonis. Królowie nadal grają przez niego, bo jest ich najpewniejszym motorem i najlepszym zawodnikiem. Jednak to poleganie ujawnia strukturalny „sufit”, którego nie potrafili przebić.
Ciągłość to iluzja, gdy fundamenty są kruche
Głównym argumentem podnoszonym przeciwko ewentualnemu handlowi Sabonisem jest zachowanie ciągłości składu. Przecież po raz kolejny wywrócenie wszystkiego do góry nogami oznacza jeszcze mniejszą spójność, co w efekcie prowadzi do braku chemii i nie sprzyja żadnemu retoolingowi. Jest to argument zrozumiały, biorąc pod uwagę lata niestabilności, które Kings przeżywali, zanim w końcu osiągnęli poziom dający nadzieję. Pamiętajmy, że niespodziewane 48 zwycięstw w sezonie 2022-2023 przerwało najdłuższy impas bez playoffów w NBA, a kolejny sezon sfinalizowali z 46 wygranymi.
Jednak kontrargument jest brutalnie prosty: nie ma już zbyt wiele do pilnowania w tej ciągłości. Obecnie drużynę definiują tymczasowi rozgrywający, tacy jak Dennis Schroeder i Russell Westbrook, a także wyeksploatowani skrzydłowi, którzy trafili z Chicago Bulls – Zach LaVine i DeMar DeRozan. Głębia składu staje się szybko problematyczna, a poza Keeganem Murrayem, żaden z kluczowych graczy nie jest młody. Kings próbowali budować „na teraz”, lecz to „teraz” jest po prostu słabe.
Powolny spadek formy od czasu szczytu sprzed dwóch lat zaczął stawać się nagły upadek. Stabilizacja dla samej stabilizacji nie jest postępem. Gdy zespół osiąga płaskowyż, konieczne jest podjęcie trudnych decyzji, zanim marazm okrzepnie w bezwład (inercję). Aktualnie dla Kings nawet powrót na ten dawny „płaskowyż” byłby awansem. Domantas Sabonis był kluczowym komponentem wszystkiego, co Kings budowali przez ostatnie sezony. Problem polega na tym, że teraz nie ma już nic, do czego mógłby być centralnym punktem. Będą musieli zacząć od nowa, raz jeszcze; a z uwagi na niewłaściwy timeline i posiadanie jedynego aktywa o znaczącej wartości handlowej, kolejny demontaż niemal na pewno rozpocznie się od wymiany Sabonisa.
