W świecie NBA emocje wokół wolnych agentów i potencjalnych transferów sięgają zenitu, a Los Angeles Lakers wydają się być w centrum tej burzy, polując na wzmocnienia, które zadowoliłyby ich największą gwiazdę. Czy próby pozyskania Jalena Durena i Walkera Kesslera to realna strategia, czy może tylko polityczny teatr dla ich supergwiazdy, Luki Dončicia? To pytanie, które elektryzuje fanów i spędza sen z powiek dyrektorom sportowym rywali.
Czy gonitwa za wolnymi agentami to tylko gra pozorów dla Luki Dončicia?
Wielu obserwatorów, nie tylko kibiców Los Angeles Lakers, żywiło nadzieję, że tarcia między czołowymi zastrzeżonymi wolnymi agentami a ich macierzystymi klubami można wykorzystać. W przypadku Jalena Durena, środkowego Detroit Pistons, te spekulacje nabrały rumieńców, zwłaszcza po jego doniesieniach o spotkaniach z Sacramento Kings, a następnie z Lakers. Podobne manewry próbuje wykonać Walker Kessler z Utah Jazz, licząc, że po rozmowach z zespołami takimi jak Jeziorowcy, Jazz zdecydują się nie wyrównać ewentualnej oferty. Luka Dončić, gwiazda, która wyraża chęć gry z którymkolwiek z tych młodych centrów, zdaje się być katalizatorem tych działań.
Jednakże, jak zgodnie twierdzą anonimowi dyrektorzy ligowi, takie spotkania z innymi drużynami rzadko przynoszą realną przewagę negocjacyjną. Dlaczego? Ponieważ klub posiadający prawa do zawodnika zawsze może po prostu dopasować każdą otrzymaną ofertę, co oznacza, że to oni zachowują ostateczną dźwignię. Jak zauważył jeden z menadżerów NBA: „To miłe, to dobry PR, ale nie daje to nawet centymetra więcej przewagi negocjacyjnej”. To stwierdzenie stawia pod znakiem zapytania rzeczywistą efektywność tych manewrów.
Dončić pragnie „A-listy” w Los Angeles. Czy Lakers faktycznie mogą to dostarczyć?
Lakers, dysponując po odejściu LeBrona Jamesa imponującą przestrzenią pod sufitem wynagrodzeń – około 52 milionów dolarów – teoretycznie mają środki, by złożyć wiążącą ofertę Durenowi, a być może nawet Kesslerowi, jeżeli ten pierwszy okaże się nieosiągalny. Jednakże, pomimo All-NBA sezonu Durena (nawet jeśli play-offy były słabsze), wydaje się nieprawdopodobne, by Pistons odpuścili tak cennego gracza, po prostu akceptując ofertę z Los Angeles.
Wielokrotne doniesienia sugerują, że kluczową prośbą, jaką Luka Dončić skierował do swojego otoczenia w tym sezonie, było sprowadzenie centra z „A-listy”. Problem polega na tym, że jedynym prawdziwym kandydatem z tej półki jest właśnie Duren. W lidze panuje poczucie, że ta pogoni Lakers za nim jest z góry skazana na niepowodzenie. Dlaczego więc Lakers się w to angażują? Aby pokazać Dončiciowi, że podjęli wysiłek. Anonimowy menadżer ligowy podsumował to cynicznie: „To dość puste dążenie. Ale cóż począć? To ruch pokazowy, mający udowodnić gwieździe, że próbują”.
Pościg za Durenem: Piękne gesto dla gwiazdy czy realna strategia?
Bardziej prawdopodobne jest, że Lakers finalnie zakontraktują graczy pokroju Sandro Mamukelashviliego lub Mitchella Robinsona – albo nawet obu – niż uda im się pozyskać Durena lub Kesslera. Być może sedno sprawy leży nie w fakcie pozyskania graczy, ile w samym akcie wykonania gestów, o które prosi Dončić.
Tę teorię potwierdzają i insiderzy Lakers. Jak zauważył Dave McMenamin na antenie ESPN, sytuacja jest jasna: „Faktem jest to, że mamy do czynienia z zastrzeżonymi wolnymi agentami. Więc chociaż zaplanowano ich spotkanie, jeśli Lakers złożą ofertę, wykorzystując te 52 miliony dolarów wolnej przestrzeni, kto zagwarantuje, że Pistons nie wyrównają oferty? Według wielu osób z organizacji Pistons, nie są oni zainteresowani ułatwianiem odejścia Jalena Durena poprzez aranżowanie wymiany typu 'sign-and-trade’ z innym zespołem”.
McMenamin dodał, że taka demonstracja siły i chęci ma jasny cel komunikacyjny: „Zobaczymy, czy to do czegoś doprowadzi, ale przynajmniej pokazuje to Luce i jego obozowi, że Lakers robią wszystko, co w ich mocy, aby zainteresować się czołowym centrem.”
