Kontrowersyjna opinia po przenosinach Trae Younga do stolicy rozpala parkiety NBA. Czy drugi sezon ligowy może przynieść cenniejszego gracza niż cztery razy All-Star? Jeden z najbardziej znanych ekspertów rzucił wyzwanie statusowi Younga, sugerując, że na scenę wkracza ktoś, kto lepiej pasuje do obecnych realiów ligi. Przygotujcie się na analizę, która może wprawić w osłupienie fanów Hawks i Wizards.
Bryan Scalabrine ogłasza, że Jamal Shead jest bardziej wartościowy niż Trae Young w dzisiejszym NBA
Kariera Trae Younga w NBA to kalejdoskop niesamowitych statystyk punktowych i asyst, zaowocowujących czterema występami w Meczu Gwiazd. Od momentu wejścia do ligi w barwach Atlanty, udowadniał, że jest maszyną do kreowania gry. Jednak po ostatnich zawirowaniach i transferze do Waszyngtonu, jego pozycja została poddana brutalnej weryfikacji. Szczególnie po tym, jak Brian Scalabrine, ekspert i były zawodnik, wygłosił zaskakującą tezę.
Scalabrine, podczas rozmowy z Frankiem Isola, posunął się do odważnego twierdzenia, porównując dynamicznie rozwijającego się rozgrywającego Toronto Raptors, Jamala Sheada, do weterana Younga. Porównanie to jest trudne, biorąc pod uwagę, że jeden jest gwiazdą po ośmiu latach, a drugi dopiero wkracza w drugi sezon. Mimo to, Scalabrine miał jasny powód swojej oceny.
W oryginalnym cytacie Brian Scalabrine stawia sprawę jasno:
„Jamal Shead jest prawdopodobnie lepszy dla dzisiejszej NBA niż Trae Young. Jamal Shead potrafi bronić; porusza piłkę, potrafi dotrzeć do obręczy i stworzyć akcję. Trae Young nie broni.”
To cios wymierzony w najsłabszy punkt charakterystyki Younga – obronę. O ile jego ofensywna produkcja jest niezaprzeczalna, o tyle jego brak zaangażowania po tej stronie parkietu od dawna bywa przedmiotem krytyki. Z drugiej strony, Jamal Shead, wybrany w drafcie zaledwie w zeszłym sezonie przez Toronto Raptors, szybko udowadnia swoją wartość, zwłaszcza kiedy drużyna borykała się z kontuzjami. Raptors celowo wprowadzili go do składu, handlując m.in. Davionem Mitchellem, by mieć niezawodnego defensora na tyłach.
Psie w obronie i statystyki, które rosną
Shead, produkt Uniwersytetu Houston, mimo że nie wybija się rakietowymi statystykami punktowymi Younga, notuje stały wzrost w kreowaniu gry, podnosząc średnią asyst z czterech do pięciu na mecz. Dla gracza wybranego z okolic 45. miejsca w drafcie, to fenomenalny progres, świadczący o jego wszechstronności i twardej mentalności.
Z drugiej strony, Trae Young ma za sobą cztery All-Star Games i poprowadził swój poprzedni zespół do Finałów Konferencji Wschodniej. Próba zestawienia gracza, który jest już sprawdzonym liderem i supergwiazdą, z zawodnikiem dopiero budującym swoją renomę, jest metodologicznie problematyczna. Jednak w kontekście tego, czego dzisiejsza NBA wymaga od rozgrywających – wszechstronności i odpowiedzialności po obu stronach parkietu – argument Scalabrine’a nabiera sensu.
Warto przypomnieć, że w obecnym sezonie Atlanta Hawks prezentowała się słabo z Youngiem na parkiecie (bilans 2-8, zanim wyleciał do Wizards), co wskazuje na problemy ze spójnością gry, szczególnie w obliczu eksplozji formy Jalena Johnsona. Young, kiedy już wróci do gry, zapewne znów będzie atrakcją widowiska, ale czy w erze, gdzie każda pozycja musi wnosić wartość defensywną, jego jednowymiarowość mu nie zaszkodzi?
Czy obrona w decydujących momentach wygrywa dyskusje?
Toronto Raptors wykazują się imponującym zmysłem do draftowania w ostatnich latach. Wprowadzenie Jamala Sheada, określonego jako „absolute dog” (szczery, nieustępliwy wojownik), z 45. numerem, to dowód na trafne rozpoznanie potrzeb. Shead jest graczem, którego można wrzucić w każdą sytuację, a jego pewność siebie w rozegraniu (co widać po rosnącej liczbie asyst) stale rośnie. W obliczu perspektywy walki o play-offy, jego profil będzie tylko zyskiwał na znaczeniu.
Ostatecznie, debata sprowadza się do definicji „wartości”. Jeśli wartość to czysta rozrywka, kreowanie spektakularnych zagrań i zdobywanie nagłówków dzięki hiper-produktywności ofensywnej, Trae Young pozostaje królem. Jeśli jednak za wartość uznamy umiejętność gry w obie strony parkietu, niezawodność w obronie i zdolność do bycia elementem dobrze funkcjonującego systemu, Jamal Shead ma twarde argumenty, by zdetronizować Younga w oczach analityków takich jak Scalabrine. Choć Young bez wątpienia potrafi pokazać swoje umiejętności defensywne w kluczowych momentach, to właśnie systematyczny brak zaangażowania jest jego piętą achillesową – i to właśnie ta wada najmocniej przemawia na korzyść młodszego kolegi z ligi.
