Granie u boku Króla jest błogosławieństwem, ale dla niektórych to przekleństwo. Czy presja bycia częścią ekipy LeBrona Jamesa jest tak druzgocąca, że niszczy kariery, nawet tych z absolutnego topu, jak Russell Westbrook? Emerytowany gracz NBA, Iman Shumpert, rzuca światło na tę mroczną stronę koszykarskiej świetności.
Presja bycia kandydatem do tytułu każdego sezonu
Gra u boku LeBrona Jamesa to bilet do nieśmiertelności, ale wiąże się z absurdalnym bagażem oczekiwań. Iman Shumpert, który zdobył mistrzostwo z Cleveland Cavaliers w 2016 roku, doskonale wie, o czym mówi. Kiedy dołączasz do drużyny prowadzonej przez Jamesa, zapominasz o spokojnym rozwoju. Jesteś wrzucony w wir sytuacji „win-now” – wygrywaj natychmiast.
Shumpert dosadnie to podsumował, odnosząc się do ówczesnej sytuacji Lakers:
„To jest mentalna walka podczas gry z LeBronem: Zawsze jesteś w sytuacji, w której musisz wygrywać. Każdego roku. Lakers, obecnie są na piątym miejscu. Grają lepiej, niż ktokolwiek im daje zasługi, ale ten facet ma 41 lat [w momencie wypowiedzi, faktycznie miał mniej, ale chodzi o kontekst starzenia się i oczekiwań], a ludzie pytają codziennie: „Czy uważacie, że są kandydatami do tytułu?”. Tak jakby, gdyby tam stał tylko Luka [Dončić], czy robilibyście to samo? Dosłownie tylko dlatego, że [LeBron] tam stoi, są kandydatami. To jest szalone, by tak myśleć.”
To jest klucz do zrozumienia fenomenu gry z Tytanem. Sama obecność LeBrona sprawia, że drużyna jest automatycznie na świeczniku mediów. Każda porażka jest minimalizowana, każda strata punktów analizowana pod kątem braku „zaangażowania” w gonitwie za pierścieniem. Dla zawodników uzupełniających skład, a nawet dla byłych gwiazd, ten nieustanny ogień krytyki potrafi być wyniszczający. Nie chodzi tylko o adaptację na parkiecie, ale o przetrwanie medialnej burzy.
Dlaczego Westbrook nie wytrzymał piekła na ziemi w Los Angeles?
Najbardziej dramatycznym i medialnie nagłośnionym przykładem, gdzie dołączenie do ekipy LeBrona skończyło się sportową katastrofą, był transfer Russella Westbrooka. Po zdobyciu mistrzostwa przez Lakers w „bańce”, zarząd postanowił dodać trzecią supergwiazdę, by zapewnić dynastię. Trafił im MVP z sezonu 2017, człowiek zdolny do notowania średnich triple-double. A co dostali? Koszmarne zgranie i Westbrooka, który wyglądał, jakby zapomniał, jak grać w koszykówkę.
Iman Shumpert ma na to inną diagnozę niż powszechne opinie o „upadku” Westbrooka:
„Kiedy Russell Westbrook trafił tam, i mówili: „Och, Russ po prostu się rozpadł”. Ja mówię: „Nie, on gra z LeBronem”. To inna gra, ale ludzie tego nie rozumieją. Wielu ludzi nie jest w stanie dostosować swojej gry. Jeśli potrafisz to zrozumieć, możesz grać w każdej drużynie.”
To brutalna prawda w świecie NBA. Westbrook funkcjonował w ekosystemie, gdzie jego cechy – potrzeba posiadania piłki, agresywność w ataku bez piłki, specyficzna gra bez rzutu dystansowego – były skrajnie komplementarne do Jamesa i Anthony’ego Davisa, ale niekoniecznie w sposób efektywny. Adaptacja Westbrooka była trudniejsza, bo jego styl wymagał dominacji, a w zespole LeBrona to on musiał stać się asystentem, a nie dyrygentem. Presja natychmiast zmieniła jego percepcję w oczach kibiców i mediów na temat jego wartości.
Wielcy beneficjenci i niekontrolowany czynnik: Pozycja kosztem stabilności
Należy jednak oddać sprawiedliwość Jamesowi – jego zdolność koncentrowania uwagi na sobie przez lata pozwalała na rozkwit wielu zawodników. Mike Miller, weteran, który potrzebował tylko otwartych pozycji, Ray Allen, który dzięki Jamesowi na nowo odnalazł pewność w kluczowych momentach, a także wspomniany Shumpert, dostawali fantastyczne podania. Był magnesem na obrońców.
Jednak to drugie oblicze medalu było nieuniknione. Skrajna polaryzacja opinii wokół LeBrona oznaczała, że najmniejszy błąd popełniony przez gracza drugiego planu był natychmiast gloryfikowany przez media jako dowód na „obciążenie” Króla. Shumpert przypomniał o JR Smithu i Kyle’u Korverze, którzy musieli zmierzyć się z potworną krytyką po błędach w Finałach NBA przeciwko Golden State Warriors. Media budowały narrację o „gonieniu za kolejnym pierścieniem”, a każda pomyłka była postrzegana jako osobisty zamach na spuściznę Jamesa.
To jest ten element, którego LeBron sam nie kontroluje. Nie jest w stanie wyciszyć szumu medialnego ani obniżyć oczekiwań fanów. Dla kogoś, kto nie jest zakorzeniony w mentalności walki o mistrzostwo każdego dnia przez ostatnie dwadzieścia lat, to dodatkowe obciążenie psychiczne bywa po prostu za duże.
